فافا نفس

دلم گیرد هر زمان بهانه ی تو ، سرم دارد شور جاودانه ی تو

روی دل بود به سوی آستانه ی تو

چو آید شب، در میان تیرگی ها، گشاید پر، روح من به شور و غوغا

رو کند چو مرغ وحشی ، سوی خانه تو